ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
(το σύνολο, σχεδόν, του άρθρου δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα
«Καθημερινή της Κυριακής» την 18/7/2010)
Όλοι, νομίζω, οφείλουμε ν’ αναγνωρίσουμε ότι το Σύνταγμα, θεμελιώδης νόμος και, άρα, κανονιστικό έρεισμα της όλης έννομης τάξης, δεν μπορεί να ερμηνεύεται και, πολύ περισσότερο, να εφαρμόζεται ως εκκρεμές πολιτικής αμηχανίας. Συνακόλουθα, η ευκαιριακή και ανεύθυνη επίκλησή του προκειμένου, δήθεν, να τεκμηριωθούν και να ενισχυθούν, από νομική άποψη, επιχειρήματα στην κονίστρα μιας αμιγώς πολιτικής διαμάχης υποσκάπτει, με ιδιαίτερα επικίνδυνες συνέπειες, τον θεσμικό του θώρακα. Επειδή όμως άπαντες –ιδίως δε εκείνοι που ο κατά περίπτωση ειδικός ρόλος τους στη δημόσια ζωή, υπό την ευρεία του όρου έννοια, το επιβάλλει- οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε το Σύνταγμα πρέπει να μην παραβλέπουμε και τούτο: Είναι εξίσου χρέος μας να μην ανεχόμαστε, ενδίδοντας συνήθως στα κελεύσματα της πολιτικής συγκυρίας, παραβιάσεις του Συντάγματος και, α fortiori, συμπτώματα πραγματικής κατάλυσής του.
I. Η παρατήρηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα σήμερα, επειδή έχουμε βιώσει την, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου, πιο κραυγαλέα παραβίαση του ισχύοντος Συντάγματος, με αφορμή τα νομοθετικά μέτρα που θεσπίζονται για την εκτέλεση του περιβόητου Μνημονίου. Ειδικότερα:
hello: ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, στην Εφημερίδα "Καθημερινή της Κυριακής", 18/7/2010

