ΜΜΕ

Άρθρα

ΠΟΙΟΣ, ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΒΑΛΕ «ΠΩΛΗΤΗΡΙΟ» ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ­

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 71 της 24/2/2011)

           Η ιταμή –σε ύφος και περιεχόμενο- συνέντευξη της 11/2/2011 των εκπροσώπων της Τρόικας έθεσε το ερώτημα: Ποιος, επιτέλους, κυβερνά σήμερα τον Τόπο; Και η πρωτοφανώς καθυστερημένη, δήθεν οργίλη, μεταμεσονύκτια απάντηση της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ανέδειξε το ζήτημα:  Ο Πρωθυπουργός συνεχίζει απροκάλυπτα την επιχείρηση πολιτικής παραπλάνησης του Ελληνικού Λαού.  Καλλιεργεί, άραγε, την ψευδαίσθηση ότι οι πολίτες δεν έχουν ακόμη βγάλει τα συμπεράσματά τους από το, πασοκικής επινόησης, colpo grosso των εκλογών της 4/10/2009;  Ας σημειωθεί ότι το τελευταίο αυτό δείγμα πολιτικής παραπλάνησης του κ. Γ. Παπανδρέου και της Κυβέρνησής του έχει δύο σκέλη.  Το ένα αφορά το καθεστώς προστασίας της δημόσιας περιουσίας.  Και το δεύτερο τους στόχους σ’ ό,τι αφορά την αξιοποίηση της περιουσίας αυτής.

I.    Ως προς το πρώτο σκέλος αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου, αφού «κατακεραύνωσε» με μεγάλη καθυστέρηση τους εκπροσώπους της Τρόικας –στους οποίους όμως αυτός και η Κυβέρνησή του είχαν δώσει το δικαίωμα να συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρθηκαν- έσπευσε να τονίσει ότι δεν τίθεται θέμα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας!  Πρόσθεσε μάλιστα εμφαντικά ότι πρόκειται να ληφθούν θεσμικά μέτρα, ακόμη και σε συνταγματικό επίπεδο, για ν’ αποκλεισθεί μελλοντικά οποιαδήποτε σκέψη τέτοιας εκποίησης!!  Πρόκειται για «έπεα πτερόεντα» - άκρως προσφιλή άλλωστε στον κ. Γ. Παπανδρέου-  τα οποία διαψεύδονται και αναιρούνται, πολιτικώς και θεσμικώς, π.χ. από τις εξής δεσμεύσεις, τις οποίες ανέλαβε σε βάρος της Χώρας ο ίδιος ο Πρωθυπουργός:

hello: ΠΟΙΟΣ, ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΒΑΛΕ «ΠΩΛΗΤΗΡΙΟ» ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ­ στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" τ. 71 της 24/2/2011

Άρθρα

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΠΙΤΥΟΚΑΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ
(στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» της 19/02/2011)

           Η ιταμή –σε ύφος και περιεχόμενο- συνέντευξη της 11/2/2011 των εκπροσώπων της Τρόικα έθεσε το ερώτημα: Ποιος, επιτέλους, κυβερνά σήμερα τον Τόπο; Και η πρωτοφανώς καθυστερημένη, δήθεν οργίλη, μεταμεσονύκτια απάντηση της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ανέδειξε το ζήτημα:  Ο Πρωθυπουργός συνεχίζει απροκάλυπτα την επιχείρηση πολιτικής παραπλάνησης του Ελληνικού Λαού.  Ας σημειωθεί ότι το τελευταίο αυτό δείγμα πολιτικής παραπλάνησης του κ. Γ. Παπανδρέου και της Κυβέρνησής του έχει δύο σκέλη.  Το ένα αφορά το καθεστώς προστασίας της δημόσιας περιουσίας.  Και το δεύτερο τους στόχους κατά την αξιοποίηση της περιουσίας αυτής.

I.    Ως προς το πρώτο σκέλος αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου, αφού «κατακεραύνωσε» με μεγάλη καθυστέρηση τους εκπροσώπους της Τρόικα –στους οποίους όμως αυτός και η Κυβέρνησή του είχαν δώσει το δικαίωμα να συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρθηκαν- έσπευσε να τονίσει ότι δεν τίθεται θέμα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας!  Πρόκειται για «έπεα πτερόεντα» - άκρως προσφιλή άλλωστε στον κ. Γ. Παπανδρέου-  τα οποία διαψεύδονται και αναιρούνται, πολιτικώς και θεσμικώς, π.χ. από τις εξής δεσμεύσεις, τις οποίες ανέλαβε σε βάρος της Χώρας ο ίδιος ο Πρωθυπουργός:

hello: Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΠΙΤΥΟΚΑΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ" της 19/02/2011

Άρθρα

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΕΒΕΡΤ

στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της Κυριακής 13/2/2011

          Νωρίς, πολύ νωρίς για τα δεδομένα του καιρού μας, έφυγε από τη ζωή ο Μιλτιάδης Έβερτ.  Το φορτίο της μοίρας στάθηκε ιδιαίτερα βαρύ για τον άνθρωπο που, ενώ είχε συνδέσει όλη του την πορεία με τον αγώνα και τη μάχη, του έλαχε να χάσει πρόωρα τον πιο σημαντικό αγώνα, την πιο κρίσιμη μάχη.  Η εκδημία του επιβεβαιώνει, όπως συμβαίνει με κάθε θνητό, τον βαθυστόχαστο στίχο του Ιωάννου Δαμασκηνού από τη Νεκρώσιμη Ακολουθία: «Ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος…». Πλην όμως ο Μιλτιάδης Έβερτ δικαιώθηκε τουλάχιστον ως προς το ότι κατάφερε, με το δικό του παράδειγμα ζωής, να εξασφαλίσει, περισσότερο από πολλούς άλλους, το όποιο μερίδιο «αιωνιότητας» είναι δυνατό να διεκδικήσει ο άνθρωπος κατά το επί γης πέρασμά του.

I.    Πολιτικό ον εκ καταβολών, άφησε γρήγορα τον ιδιωτικό τομέα, όπου διέπρεπε, για ν’ αφιερωθεί στην πολιτική, έχοντας πίσω του την παρακαταθήκη του ευπατρίδη πατέρα του Άγγελου Έβερτ.  Σ’ αυτή του την επιλογή ζωής σημαδιακή στάθηκε η οξυδέρκεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος τον ώθησε στο στίβο των κοινών και του εμπιστεύθηκε, από τα πρώτα του κιόλας βήματα, κρίσιμης σημασίας υπουργικούς θώκους.  Θα θυμάμαι πάντα το πώς ο ιδιαίτερος αυτός δεσμός τους επισφραγίσθηκε από τους λυγμούς του Μιλτιάδη Έβερτ την ώρα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άφηνε την τελευταία του πνοή.  Όπως θα τον θυμάμαι ν’ αποχωρεί από το νοσοκομείο συντετριμμένος, δίχως ίχνος επικοινωνιακής δήλωσης, θέλοντας να ζήσει, μόνος και ανιδιοτελώς, την οδύνη για το χαμό του πολιτικού του μέντορα.

hello: ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΕΒΕΡΤ, στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της Κυριακής 13/2/2011

Άρθρα

ΑΙΤΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ «ΟΧΙ»
ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ­
στην εφημερίδα "Τύπος της Κυριακής" της 13/2/2011

   Από θεσμική άποψη, η πρωτοβουλία καθιέρωσης του συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα για τις χώρες της ευρωζώνης που δεν τον έχουν υιοθετήσει ως τώρα -και είναι η συντριπτική πλειοψηφία- δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει για τους εξής –μεταξύ άλλων φυσικά- λόγους, οι οποίοι έχουν αναφορά στην ίδια τη δημοκρατική αρχή.  Και ευελπιστούμε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της –άρα και η Γερμανία- αποδέχεται τουλάχιστον τους στοιχειώδεις κανόνες Δημοκρατίας, μέσα από τους οποίους γεννήθηκε και ενόψει των οποίων και μόνο μπορεί να οραματίζεται ένα μέλλον ανάλογo των προσδοκιών που τη θεμελίωσαν.

I.    Κατά πρώτο λόγο, η αρχή της ισότητας –ένας από τους πυλώνες πάνω στους οποίου εδράζεται το θεσμικό και κοινωνικό αέτωμα της δημοκρατικής αρχής- επιβάλει ένας τέτοιος δημοσιονομικός κανόνας να ισχύει για όλα, ανεξαιρέτως, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.  Μόνο που η αρχή της ισότητας, κατά γενική πλέον ομολογία και αποδοχή, δεν νοείται αριθμητικώς αλλά αναλογικώς.  Δηλαδή με την έννοια της ίσης μεταχείρισης ουσιωδώς όμοιων καταστάσεων και, συνακόλουθα, της άνισης μεταχείρισης ουσιωδώς ανόμοιων καταστάσεων.  Για ν’ αναχθούμε στον αριστοτελικής καταγωγής ορισμό «εκάστω το ίδιον αυτώ αποδιδόναι».  Και στην εντελώς σύγχρονη εποχή, κατά τον μέντορα της περί Δικαιοσύνης θεωρίας Τζων Ρόουλς («Θεωρία περί Δικαιοσύνης», 1971), η πλήρης και συνεπής αρχή της ισότητας, κατά το πνεύμα της, σημαίνει πρωτίστως ισότητα ως προς την αφετηρία, από την οποία ξεκινά καθένας.  Με άλλα λόγια –και για το ζήτημα που αναλύεται εδώ- δεν είναι δίκαιο να υποχρεώνεις χώρες να οδηγηθούν στα ίδια οικονομικά αποτελέσματα, επιβάλλοντας επιλεκτικώς τεράστιες θυσίες στο κατά περίπτωση κοινωνικό σύνολο, εφόσον αυτές ξεκινούν, χωρίς δική τους μάλιστα αποκλειστικώς υπαιτιότητα, από διαφορετική οικονομική αφετηρία.  Πολύ περισσότερο όταν η διαφοροποίηση ως προς την αφετηρία οφείλεται, κατά μεγάλο μέρος, στο ότι οι χώρες που έμειναν πίσω πληρώνουν ουσιαστικά το κόστος για να μπορούν σήμερα άλλοι να παραδίδουν μαθήματα οικονομικής προόδου και να εμφανίζονται ως «παραδείγματα προς μίμησιν»!  Συνεπώς, η γενικευμένη και ισοπεδωτική εφαρμογή ενός συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα παραβιάζει την αρχή της ισότητας, με την έννοια της αναλογικής Δικαιοσύνης και αντιβαίνει στις ίδιες τις αρχές και της αξίες, πάνω στις οποίες θεμελιώνεται η δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

hello: ΑΙΤΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ "ΟΧΙ" ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ. Εφημερίδα "Τύπος της Κυριακής" της 13/2/2011