ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΑ 500 ευρώ
του Προκόπη Παυλόπουλου
Βουλευτή, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών
στην εφημερίδα «Τύπος της Κυριακής» της 5/6/2011
Ενδεχόμενη νομοθετική ρύθμιση, κατά την οποία οι νέοι έως 25 ετών θα έχουν ως μόνη εργασιακή επιλογή το να εργάζονται με αμοιβή κατά 20% κατώτερη ακόμη και από το ελάχιστο όριο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα ιδίως για τους εξής λόγους:
Ι. Οι διατάξεις του άρθρου 22 παρ.2 και 3 του Συντάγματος καθιερώνουν και το θεσμό της συλλογικής αυτονομίας. Ήτοι, κατά βάση, της δυνατότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων (εργαζομένων και εργοδοτών) να καθορίζουν, μέσω συμφωνιών (συλλογικών συμβάσεων εργασίας) οι οποίες θεσπίζουν κανόνα δικαίου, τους όρους εργασίας και τις μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών σχέσεις (δικαιώματα και υποχρεώσεις). Ακριβώς λόγω της συνταγματικής κατοχύρωσης της συλλογικής αυτονομίας περιορίζεται δραστικώς η διακριτική ευχέρεια του νομοθέτη να τροποποιεί τους κανόνες δικαίου, οι οποίοι απορρέουν από τις αντίστοιχες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Το συνταγματικό αυτό υπόβαθρο της συλλογικής αυτονομίας ενισχύεται και από κανόνες του διεθνούς δικαίου, όπως είναι, κυρίως, οι κανόνες των Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας 98/1949 (άρθρο 2), 151/1978 (άρθρο 8) και 154/1981 (άρθρο 5) καθώς και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη (άρθρα 6 και 12). Και η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει ασχοληθεί, σ’ επίπεδο Ολομέλειας μάλιστα, με τους περιορισμούς του νομοθέτη ως προς τα όρια επέμβασής του στο πεδίο της συλλογικής αυτονομίας, πρωτίστως για τις αποδοχές των εργαζομένων (βλ. π.χ. την απόφαση 632/1978). Συνακόλουθα, μια τέτοια καταλυτική παρέμβαση του νομοθέτη στις αποδοχές των εργαζομένων έρχεται σε προφανή αντίθεση προς τις ως άνω διατάξεις του άρθρου 22 του Συντάγματος οι οποίες, ιδίως μέσω του δικαιώματος στην εργασία και του θεσμού της συλλογικής αυτονομίας, εγγυώνται, στο πλαίσιο του επίσης συνταγματικώς κατοχυρωμένου κοινωνικού κράτους δικαίου, ένα γενικό κατώτατο όριο αποδοχών.

