17-1-2012.Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπ. Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2005/35/ΕΚ του Ε. Κ. … σχ. με τη ρύπανση από τα πλοία και τη θέσπιση κυρώσεων, ….»
ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε, και ευχαριστώ και τους συναδέλφους.
Μένω στο νομοσχέδιο. Θα ήθελα να κάνω τρεις παρατηρήσεις σε ένα νομοσχέδιο το οποίο, εάν το δει κανείς, είναι πολύ περισσότερο σημαντικό, απ’ όσο φανταζόμαστε.
Πρώτη παρατήρηση. Μιλάμε για ένα νομοσχέδιο το οποίο σχετίζεται με την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Κοινοτική Οδηγία 35/2005 για τη ρύπανση από πλοία. Υπάρχει μια σειρά αναφορών σε κρίσιμες έννοιες σχετικά με την ανοιχτή θάλασσα, τα χωρικά μας ύδατα την αιγιαλίτιδα ζώνη. Η παραπομπή που κάνει η Κοινοτική Οδηγία είναι στην MARPOL73/78.
Επισημαίνω, όπως το είπα στην επιτροπή και θέλω να μείνει στα Πρακτικά, ότι το δίκαιο το οποίο διέπει για εμάς, για το ελληνικό Κοινοβούλιο, αυτές τις έννοιες, είναι το Δίκαιο της Θάλασσας. Επαναλαμβάνω ότι το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 είναι ένα δίκαιο, το οποίο δεσμεύει όχι μόνο τις χώρες που έχουν προσχωρήσει, αλλά και χώρες που δεν έχουν προσχωρήσει, όπως είναι η Τουρκία. Όπως έχει δεχθεί το Δικαστήριο της Χάγης, οι διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας είναι διατάξεις που συνιστούν γενικώς, παραδεδεγμένους κανόνες Διεθνούς Δικαίου, όπως ορίζει και το άρθρο 28 του ελληνικού Συντάγματος, και άρα δεσμεύονται και χώρες που δεν έχουν κυρώσει αυτήν τη σύμβαση.
